Afscheid nemen bestaat niet

auto door het bosTerwijl Geraldine Liefhart in de auto zit, dringen zijn woorden langzaam tot haar.  Melancholie viert hoogtij, soms zijn het moeilijke tijden. Geraldine ziet het even helemaal niet meer zitten, en is bezig met een innerlijke strijd, afscheid nemen…

Een trieste gang van zijn huis naar mijn huis, en nr. 1 van de crematorium-toptien vult de enge lege ruimte van mijn auto. Afscheid nemen bestaat niet. Zou het waar zijn? Als ik ergens de pest aan heb…

Die tekst van Marco Borsato is zo geweldig, dat de aandacht voor de melodie een beetje weggevallen is, vermoed ik. Meestal dringen woorden van songteksten niet zo tot me door, tot nu. Het is dus waar. Op het moment dat iets je raakt, krijg je er pas oog of oor voor.

Een prachtige tekst. Als je eenzaam of bang bent zal ik er zijn, maar ik wil wel dat je me los laat. Dat is de boodschap. Ik weet even niet wat ik moet doen, ruitenwissers aan terwijl er een onuitstaanbaar zonnetje schijnt. De nattigheid zit hem bij mij van binnen. Het gebeurt zelden dat ik toegeef aan zulke momenten. Meestal heb ik een overdonderend vrolijk karakter. Maar dit keer geef ik me gewonnen. Ik mis je krachtige handen, je helpende hand. Je lieve stem…en ik ga je nog veel meer missen. Ik draaf door!

En dan ongepland, stop ik bij een parkeerplaats, en stap uit de auto om die wind te voelen. Ik fluister je naam. Het liedje belooft dat je er dan aankomt. Dit keer moet ik heel erg mijn fantasie gebruiken. Is het leven nog mooi. Ik kijk om me heen. Prachtig lenteweer. Echt een dag met een gouden randje, bedenk ik me, maar ik zucht. Voor mij even niet.

En dan in een vlaag  van boosheid. Bestaat dat afscheid nemen niet? Gets, wat een kop in het zandliedje is dat zeg. Jemig, je bent weg…voor altijd een periode afgesloten en dan zou afscheid nemen niet bestaan? Ik hoor je lach achter me, maar je bent het niet. In de verte lopen twee mannen naar hun auto. Eén lijkt op je, met een beetje goede wil. Ik mis je ogen, die prachtige staalblauwe, met lekkere krullenkop erboven.

Twee dagen later. Het geroezemoes van het volk om mij heen dringt niet echt tot me door. Laat het maar allemaal voorbij zijn. Heb ik wel genoeg laten merken dat ik van je hield. Wist je het. Zou je het voelen dat ik je nu al mis, ook al krijg ik nu nauwelijks de kans om iets te voelen. Weg met het frivole, mijn zin in iets vrolijks. Nee, nu geen geknuffel, blijf van me af. Blijf maar weg. Laat me. Laat los…Weer die songtekst. Ik wil dat je me loslaat, morgen weer verder gaat. Ja, jij hebt makkelijk te willen. Even krijg ik het gevoel dat ik moet zeggen dat ik hem terugwil. Tja, ook die emotie hoort erbij. Bij dat afscheid nemen.

Plots staat ie voor me… Kom op ma, kijk eens wat vrolijker, de wereld vergaat niet! Nee, je hebt gelijk. Weg met dat omgekeerd Oedipoescomplex! Nee knul, da’s waar, je trouwt alleen maar, en gaat je eigen leven leiden verder weg, met het vliegtuig ben je er zo en daar kan ik af en toe ook heen. En ik ga het ook doen.

En dan verandert mijn stemming, nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden. Zeker nu jij er niet meer bent om mij op het goede pad te houden. De zon breekt weer door bij mij en ik zie plots mijn nieuwe ongekende mogelijkheden. Mannelijk Nederland pas op, alles wat tussen de 45 en de 60 is en niet snel in een boom kan klimmen.…de beer is los.

Bindingsangst en verlatingsangst

Het kan zo herkenbaar zijn. Het loslaten van je kinderen, ook al denk je dat je er nog niet aan toe bent. Hoe moet het nu verder met je als je alleen door moet, je kinderen uit huis, op eigen benen.
Vlieg jij straks tegen de muren op, en krijg je last van eenzaamheid?

Nog zoiets, jouw laatste kind hield jou nog aan huis. Hoe is het om je straks weer te moeten binden na zo’n tijd zelfstandigheid. Hoe ga je om met dit soort angsten. Ga je straks daten en ben je dan weer bang om je vrijheid te verliezen? Of stel je voor als het niet lukt, word je dan weer in het diepe gegooid? Bij Geraldine ging de knop snel om, maar wellicht heeft ze dit boekje besteld en nog net voor haar zoon weg ging helemaal uitgelezen. Dat scheelde weer een psycholoog.

[maxbutton id=”10"]

Please follow and like us: