Daten met een frustratieloze

mijn man begrijpt me nietWie zich op een datingsite meldt krijgt een prachtkans om te oefenen in de omgang met de sekse waarmee hij een relatie wil. En een prachtkans om de eigen marktwaarde af te tasten. En er wordt wat afgeoefend!

 

Al een hele tijd geleden begon ik met het fenomeen internet daten. Met frisse moed had ik het plan opgevat om per keer tenminste drie vriendjes tegelijk te scoren, dan had ik een mooi voorraadje om uit te putten en dan kon ik het bij twee mannen verpesten, of zij bij mij. Ik stuurde ze alle drie af en toe een berichtje en gezien hun reacties vaak hetzelfde waren kon ik ook vaak teksten kopieren en plakken. Ik hield ze aan de praat. Tegenwoordig hebben ze daar een term voor: Benching… ik plaatste al die leuke liefdes op een reservebank.

In ieder geval ging er geen tijd verloren, vond ik. Wat had ik te verliezen, ik vond mezelf een leuk mens, dus maakte ik een mooi profiel waarin ik mijn ‘perfecte’ leventje beschreef. Ik had het dus reuze naar mijn zin. Ik kreeg het gewenste aantal reacties. De eerste was van een ‘frustratieloze’ man in de Flevopolder. Het klonk een beetje onecht, en bovendien woonde hij ver weg, maar toch waagde ik het erop.

Daten in drievoud

Ik begon met een algemene introductiebrief bij het eerste contact. Voor het gemak in drievoud gekopieerd en verzonden naar alle drie de kandidaten, anders blijf je typen natuurlijk. Ik voelde me wel zo slim! De frustratieloze had het druk en beantwoordde met drie regels dat hij me later wel uitgebreider terug zou schrijven. Hij was diezelfde avond nog laat bezig geweest omdat er ergens een computersysteem was gecrasht.
Van die anderen kreeg ik een langere mail terug en ik besloot met hen wat intensiever te mailen, dagelijks, of om de zoveel uur als ik iets terug kreeg. Maar binnen een weekje of twee hield ik alleen nog die frustratieloze over. Dan maar dikke brieven naar hem. Hij stuurde me weer een drieregelig mailtje terug na een dag, dat hij het druk had en tot laat had overgewerkt. Later zou hij me meer schrijven, zo vertelde hij.
Ondertussen zocht ik opnieuw contacten met een paar oefenstukken. En zo ging het bij vlagen. Ik schreef er twee of drie, na wat weken was de lol eraf en dan schreef ik er weer een naar de Flevopolder. Meestal kreeg hij een dikke brief waarin ik van alles aan hem toevertrouwde. Pas na een half jaar ging ik eens kritisch lezen wat hij me zoal schreef. Toen viel het me pas op dat hij nooit iets anders terugschreef dan dat hij het druk had en tot in de late avond bezig was geweest, en dat hij me beloofde binnenkort uitgebreider terug te schrijven.

Mijn desinteresse

Het was me al die tijd niet opgevallen wat hij terugschreef, omdat het me helemaal niet interesseerde wat hij te vertellen had. Zo viel het me niet eens op dat hij al die tijd nooit iets had verteld over zichzelf. En ik had er niet om gevraagd ook. Toen ik dit door had ging ik me schamen, al duurde het niet lang. Misschien had die frustratieloze al maanden zitten lachen om mijn brieven en mijn domheid. Achteraf was ik natuurlijk gewoon een faker, ook al voelde ik me niet zo. En nu weet ik pas wat fakers eigenlijk zijn. Dat zijn gewoon de jongens en meisjes die nog in het oefenstadium zijn en hun marktwaarde op jou uittesten. De echte haal je er zo uit. Immers, die schrijven na een half jaar nog hele dikke brieven terug op jouw drieregelige zinnen.

Please follow and like us: