Drie in 1

Moge het u wel bekomen

Deel 1
In de zomervakantie zitten de meeste echtgenoten elkaar teveel op de lip. Geraldine verblijft veertien dagen op de 20 vierkante meter met een vaarmaatje en wordt intensief geconfronteerd met een man in haar nabijheid. Als dat maar goed gaat voor deze vrijgevochten dame.

Omdat ik niet weet waar ik heen wil in de zomermaanden laat ik me uitnodigen voor een vaarvakantie met iemand die ik al een tijdje tegenkom in het stamcafé. Een sympathiek figuur met ongeveer dezelfde interesses, voor zover ik kan nagaan. Ik heb nog geen kritiek kunnen leveren op zijn gedrag. Een voorgestelde vaarvakantie met hem, terwijl ik zelf jaren zeilervaring heb, kost me niet zoveel bedenktijd. Hij boekt een prachtig zeiljacht en ik zorg op mijn beurt voor de proviand.

De taken lijken van tevoren verdeeld. Dat blijkt ook als in de jachthaven de formaliteiten zijn geregeld en we de boot moeten bevoorraden. Het kost me enigszins moeite om hem te overtuigen dat hij mee moet helpen. Op het moment dat ik ongeduldig laat doorschemeren dat het voor mij al einde vakantie is als hij niet mee aanpakt, haal ik hem over de streep.
Even later tuffen we op de motor aan de haven uit. Ik wil eerst wennen aan de boot voordat we aan het zeilen slaan. Een kwartier later ben ik zover en wat mij betreft kunnen de zeilen gehesen worden. En dan komt de aap uit de mouw! Meneer heeft van zijn levensdagen nog nooit een meter gezeild en heeft mij uitgenodigd vanwege mijn expertise die ik normaal gesproken niet onder stoel of banken steek bij gesprekken aan de bar. Hij heeft geen idee hoe je die zeilen nu precies tevoorschijn haalt en moet bedienen. Oefs, dat wordt een vermoeiende vakantie voor me en ik voorzie nu al trammelant.

Met deze wetenschap besluit ik per dag te bekijken of we hiermee doorgaan. ‘Voor straf’ krijgt hij kookcorvee terwijl ik relaxed achter het roer kruip en alleen op de fok zeil. Als bij elke taak moet worden onderhandeld dan zal ik hem nu krijgen! Ik hoor hem een tijdje rommelen in de kombuis en snuif ondertussen allerlei verleidelijke geuren op. “Wel bekomen” loeit hij opeens door het trapgat naar boven. Ik vraag me af wat dit te betekenen heeft. Even later komt hij een beetje beledigd naar boven. Of ik soms niet gehoord had dat ik aan tafel diende te komen.

Tja, het is dag 1, dus ik zoek voor deze keer een rustig plekje buiten de vaargeul om daar even te ankeren. Ik ben min of meer gewend om mijn maaltijd vanachter het roer te nuttigen om zo geen tijd te verliezen. Als ik vraag naar de betekenis van “Wel bekomen” legt hij uit dat het een familie-uitdrukking is. Na de maaltijd sprak zijn vader altijd de plechtige hoop uit: “Moge het u wel bekomen”, een uitdrukking die later verbasterd werd als lokroep om te komen eten. Na de maaltijd varen we weer door totdat ik vind dat we die dag ver genoeg zijn gevorderd. Nog even en we kunnen de eerste sluizen door op weg naar Zeeland. Mijn vaarmaatje is al een tijdje verdwenen in het vooronder. Wakker geworden van het kettinggerammel van het anker komt hij tevoorschijn en samen drinken we nog een wijntje. Hij duikt weer in zijn kooi en na een halfuurtje hoor ik het weer: “Welbekomen”. Ik begrijp eigenlijk al meteen dat hij dit keer een ander prakje voor me klaar ligt. Wellicht misschien het toetje. Zou zijn vader dit ook iedere avond geroepen hebben tegen zijn moeder, vraag ik me af. Ik moet even zuchten, als ik eraan denk dat we nog 13 dagen voor de boeg hebben. Wat mij betreft is na één dag al zwaar weer op komst. Er bekomt hem dit keer helemaal niks en ik duik in een andere kooi. Ik doe niet alles op bestelling.

Moge het u wel bekomen

Deel 2
De vrijgevochten Geraldine zeilt twee weken samen met een vakantievriendje over de Zeeuwse wateren. Het tweede deel van haar vakantie verloopt nogal stormachtig, maar dat kan nauwelijks aan het weer liggen…

Ik hou niet van uitslapen, zeker niet in de vakantie, dus ik ben de eerste ochtend van de vakantie al vroeg in de weer. Gewapend met een kop koffie haal ik het anker op en start de motor en zet koers naar de eerste sluis. Hoe vroeger hoe beter, want we zitten midden in de drukte van het vaarseizoen. Met een van de slaap verkreukeld gezicht steekt mijn vaarmaatje zijn kop om de hoek, verbaasd over mijn vroege activiteiten. Bij de sluis aangekomen is het een drukte van belang. We sluiten achteraan aan in de rij. Eerst wil ik mijn vaarmaatje maar eens kennis laten maken met ‘het gedoe’. We lopen de steiger op richting de sluizen en zijn net op tijd om mee te maken wat er zich allemaal afspeelt in zo’n sluis. Veilig van bovenaf slaan we alles gade. Iedereen moet opschuiven naar voren om zoveel mogelijk ruimte voor de ander te creëren en dat valt zowaar niet mee. Achterin de sluis ontstaat een ruzie over voordringen. De op een na laatste schipper die nog net in de sluis glipt is blijkbaar een al langer wachtende voorgegaan. Met pikhaken gaan de opvarenden van twee schepen elkaar te lijf en de scheldpartijen zijn niet van de lucht. De sluiswachter ziet het zaakje even rustig aan en pakt dan zijn megafoon: De kemphanen dienen beiden de sluis te verlaten anders kan de deur niet sluiten. Andere booteigenaren gaan zich er nu ook mee bemoeien want die beginnen haast te krijgen. Al met al had die sluis al drie keer kunnen schutten als al die schippers niet van die egotrippers waren geweest. Mijn vaarmaatje en ik vermaken ons prima als toeschouwers en we kijken elkaar met pretogen aan. Het geeft ons alvast een voorproefje van wat ons te wachten kan staan.

Blue Lagoon

Als we eenmaal aan de beurt zijn valt het allemaal wel mee. Mijn vaarmaatje heeft zijn ogen flink de kost gegeven en verdedigt zijn schip als een volleerd zeiler. Na de sluis komen we op ruimer water en het is tijd om de eerste zeillessen te beginnen. Ik heb geen zin om 14 dagen lang dezelfde handelingen te verrichten en met rsi te eindigen en bovendien is het leuk om mijn kennis door te geven. Het gaat allemaal geweldig en voor het eerst voel ik een band tussen mijn vaarmaat en mezelf groeien. Tegen de avond zijn we zo ver uit de buurt van andere mensen, dat we ons heerlijk vrij voelen. We duiken naakt het water in en hebben verschrikkelijk veel lol. Alleen op de wereld met een Blue Lagoon gevoel. Het is nu niet moeilijk om verliefd te worden. We gaan wat dat betreft beiden door het lint.

De volgende dag proberen we dat gevoel vast te houden, door zover mogelijk van andere aardbewoners onze dag door te brengen. Wat heeft een mens eigenlijk nog meer nodig. Rust, ruimte, een lekker briesje, zon en zeewater, we voelen ons helemaal onbezorgd en happy. Maar dat is niet van al te lange duur. Bij mijn vaarmaat borrelen moeilijke vragen op die verder gaan dan de vakantie. Ik moet bekennen: die plannen staan me nog eens niet tegen ook. Toch krijg ik het Spaans benauwd. Moet ik genieten van het moment of moet ik me bezighouden met wat hieruit voort zou kunnen vloeien. Een paar dagen samen op vakantie zegt zo weinig en die zeven vrije jaren die ik nu achter de rug heb zeggen me zoveel. Er gaan allerlei stemmetjes door mijn hoofd met zowel waarschuwende als geruststellende mededelingen.

Het wordt stormachtig in mijn hoofd en bij vlagen steekt er een onrust op. Wie is die man die de zorgvuldig door mij opgebouwde muur steen voor steen weet af te breken. Maak ik mezelf gek, zoals altijd als ik ergens een nieuw contact heb. Immers, ik heb al tig keer gedacht dat ik nu de “ware jacob” te pakken had, maar tot nog toe viel het telkens tegen. Een relatie is toch niets voor mij, was mijn vaste reactie altijd na afloop. Hoe zal het dit keer uitpakken… “De tijd zal ’t leren”, is de naam van een ouwe tjalk die we voorbijvaren. Ik zie het maar als een toevallig signaal en berust in de situatie. Morgen, of overmorgen zie ik wel weer verder. Moge het mij wel bekomen, zo hou ik me voorlopig maar voor.

Moge het u wel bekomen

Deel 3
Vakantieliefdes, bestaan die eigenlijk nog wel? Geraldine zeilt twee weken samen met een vaarmaat door de Zeeuwse wateren en de verliefdheid slaat in alle hevigheid toe. Maar heeft deze liefde ook toekomst?

De warmte is zinderend, ook op het water en er is geen zuchtje wind te bekennen. De zeilen hangen er slapjes bij. Het enige wat mijn vaarmaat en ik doen om het saaie zeilleventje af te wisselen is af en toe een duik nemen. Zo warm als tijdens deze hittegolf heb ik het nog nooit gehad op een boot. We zwemmen wat af en meestal laten we onze zeilboot even zonder bemanning doordobberen. Er zit toch bijna geen beweging in. Mijn vaarmaatje komt achter mij aan met tuitende lippen en de vraag of ik een zoute zoen van hem wil. We zetten hem beiden lachend op een sprintje in het water en sneller dan ik van hem dacht haalt hij me met enorme slagen in. Na zijn zoute zoen stikken we beiden van het lachen, maar dat lachen vergaat ons snel. Blijkt toch zomaar onverwachts een windvlaag de zeilen van ons jacht bol te blazen. Ons kostbare onderkomen van de laatste 10 dagen gaat er statig vandoor. Gelukkig kan mijn vaarmaat enorm hard zwemmen en na vijf minuten zie ik hem in de verte de zwemtrap beklimmen. Het is voor mij nog een behoorlijke afstand die ik moet overbruggen voordat ik weer op ons jacht kan stappen.

Nog vier dagen en dan is onze idyllische vakantie afgelopen. Het lijkt wel of de tijd sneller gaat. Een beetje met weemoed nemen we afscheid van elkaar. Eerst maar eens even thuis de zaken op orde en dan bellen we elkaar wel, zo is de afspraak. Maar als ik na twee dagen bel klinkt hij toch heel anders dan de vaarmaat waar ik 14 dagen lang de vakantie mee doorbracht. Een beetje korzelig en gestresst. Toch wil ik er een afspraak uit persen. Dat wordt uiteindelijk een lunch in de stad.

Scheve glimlach

Ik ben ongekend nerveus en ongeduldig. Ik zit die middag al tien minuten te wachten op mijn afspraak in een knus restaurantje en ik besluit alvast wat drinken te bestellen. Dan gaat de deur open en komt mijn vaarmaatje binnen. Een beetje gejaagd gaat hij zitten. Hij ziet er nu heel anders uit dan tijdens die twee weken op de boot. Nu weet ik tenminste meteen hoe hij er uitziet als hij aan het werk is, denk ik nog. Nadat we druk bezig zijn geweest met de menukaart en de bestelling hebben gedaan kijkt hij mij met een scheef soort glimlach aan en zucht. Ik zie dat hij het moeilijk heeft. Na 14 dagen op zijn lip heb ik hem een beetje leren kennen. Als ik liefdevol over zijn hand strijk die op de tafel ligt, trekt hij zich terug alsof hij door een wesp is gestoken. Dan pas heb ik het door. Er is echt iets aan de hand.

Als ik hem er rechtstreeks naar vraag komt het verbijsterende antwoord. Hij is getrouwd en hij kan zijn vrouw niet in de steek laten. Ze is opgenomen in een gesloten inrichting en hij voelt zich verantwoordelijk voor haar. Het zou de zaak er alleen maar erger op maken voor zijn vrouw. Vol ongeloof kijk ik hem aan. Het voelde al als een leugen aan toen hij bekende dat hij nog nooit had gezeild. Nu blijkt dat de hele vakantie gebaseerd was op een leugen. Even wordt het dof voor mijn ogen. Ik moet hem teleurstellen op zijn vraag of ik door wil gaan met hem. Nee. En dat nog niet eens omdat hij getrouwd is, maar omdat hij hierover heeft gezwegen. Wie eenmaal liegt gaat van kwaad tot erger. Ik wacht niet tot de bestelling op tafel staat en vertrek, hem eenzaam achterlatend.

Die man heeft gewoon enorm met mijn gevoelens kunnen spelen. Wat zijn mannen toch rotzakken en wat geven wij vrouwen hen soms de kans om dat te zijn, zo bedenk ik me even later op weg naar huis. Ik heb moeite om mijn ogen droog te houden. Mannen kun je nu eenmaal niet veranderen, zo schiet het me te binnen. De enige persoon die je kan veranderen ben je zelf. En met die wetenschap troost ik mezelf. Weer iets om aan te gaan werken! Opeens schiet me iets te binnen waardoor ik een daverende lachbui krijg. “Raar mens, die zit in haar eentje te lachen”, zo zie ik de medepassagiers in de tram denken. Op straffe van de kans op directe opname naast de vrouw van mijn vaarmaat kan ik het niet nalaten om het hardop te zeggen: “Moge het me bekomen.”

Liefdesverdriet

Liefdesverdriet, Geraldine heeft de cursus gevolgd en kan er dus wat makkelijker overheen stappen… maar hoe zou jij reageren? Ben jij nieuwsgierig naar hoe je liefdesverdriet kunt verwerken? Kijk dan eens op de volgende pagina’s.

Please follow and like us: