Geef mij maar de winter

Ken je dat, eindelijk de kinderen naar bed, een in de stemming brengend gesprek, kwiek naar boven hollen, douchen… en dan als Geraldine eenmaal op bed belandt met haar minnaar… blijkt dat die twee niet de enige zijn in de slaapkamer arghhh… bzzzz

Mmm, deze avond heb ik er helemaal zin in. Gezellig met mijn gezinnetje en mijn vriendje hebben we tijdens een heerlijke zwoele zomeravond genoten van een barbecue. En eindelijk als de laatste naar bed is komen we in de stemming. Even wachten tot de kust veilig is en dan gaan we naar boven. Verwachtingsvol klopt mijn hart.

Verrassende moves

tijdens een mannenavond wordt lingerie getoondMet een sexy string en weinig verhullende négligé stap ik uit de badkamer. De voorbereiding is goed, de stemming is goed, mij bereikt een #ditgaathelemaalgoedkomengevoel. Ik schuif tussen de lakens en ga in een vloeiende beweging over tot de aanval. Hij reageert precies zoals ik verwacht, lekker in de stemming, tuitende lippen, verliefde ogen, hij begint me te strelen. Plots verstart zijn houding. Met zijn linkerhand grijpt hij zijn bril, en voordat ik het weet staat hij naast het bed, gewapend met een kussen, mij verward achterlatend. Net als ik denk dat hij met een verrassende move bezig is, begrijp ik het.

Jagersinstinkt

Hij is helemaal niet met mij bezig! “Daar zit ie”, fluistert hij geheimzinnig. Als een volleerd jager sluipt hij, volledig geconcentreerd op het plafond, door de slaapkamer, aan z’n blote niksje. Zijn kussen schiet als wapen door de lucht, zijn lid zwiept op en neer met die bewegingen mee. Het heeft iets potsierlijks en het werkt op mijn lachspieren, maar ik moet me inhouden om hem niet tegen de haren in te strijken. Meneer is namelijk op muggenjacht en hij is een en al jagersinstinct. Je moet daarbij een man niet storen. Maar wel check ik ondertussen mijn eigen hoofdkussen op vlekken die verwijzen naar muggenlijken. Want de manier waarop hij jaagt duidt op succesvolle ervaring. Helaas, het vlekje waar hij op mikte was geen mug, maar een oud lijkje van vorig jaar dat aan het plafond is blijven kleven. Hij zwaait vervolgens vervaarlijk tussen de gordijnen en plots zie ik hem, de boosdoener. Terwijl hij verdwaasd rondkijkt wijs ik naar de plek waar hij moet zijn. Helaas, weer een oude vlek op het plafond. Als ik klaag dat hij helemaal niet romantisch bezig is, komt hij tot bedaren. Hij schuift weer tussen de lakens, maar met 1 oog op het plafond gericht.

Dicht bij de oren

He, vervelend, die muggen, die ongewenste aandachttrekkers. Terwijl ik probeer hem in de stemming te brengen zoemt er iets irritant dicht bij mijn oren. Ik besluit veilig onder de lakens te duiken. Hij vertaalt mijn bewegingen op zijn manier en schikt zich in een gunstige positie. Maar dan zit de mug blijkbaar ook te dicht bij zijn oren. Weer is hij uit zijn concentratie en nu gaat zelfs het grote licht in de slaapkamer aan. Ik geef het op en laat hem jagen. Met mijn ogen dicht wacht ik af tot de buit veroverd is. Ik wil niet weten waarmee. Als ik al bijna slaap merk ik dat hij uitgejaagd is. Ik waag er één oogje aan, die ander laat ik dicht. Eigenlijk is het moment al voorbij. Ook hij is niet echt meer in de stemming. En dat is nu jammer. Is de slaapkamer eindelijk muggenvrij, kinderen onder zeil, niets of niemand die ons kan storen en dan zijn we niet in de stemming, zo realiseer ik mij.

Bult

“Er jeukt iets bij mij”, probeer ik slachtofferig, “voel maar, een bult…”. Als hij uit beleefdheid informeert waar, pak ik zijn hand en breng die naar de juiste plek. Geen muggenbult inderdaad, en gelukkig is hij weer snel in de sfeer van hoe we begonnen deze avond. Maar wat die allesverstorende zoemers betreft… geef mij toch maar de winter…

 

Please follow and like us: