Lief zijn voor elkaar

Het kan vreemd lopen met het ‘houden van’ in relaties. Vooral als na verloop van tijd de verliefdheid is gezakt. Ben je op elkaar uitgekeken, dan kan het soms helemaal niet meer gezellig zijn, bijvoorbeeld als er niet meer op een normale manier wordt gecommuniceerd.

Ik heb het aan der lijve ondervonden. En na een lange moeizame relatie besloot ik mijn licht op te steken bij een bureau voor rechtshulp. Toen ik aan een ietwat oudere vriendin vertelde wat ik van plan was, bood zij spontaan aan om mee te gaan. Ik sloeg dat niet af, die arm om mijn schouder kon ik eigenlijk wel gebruiken. Toen ik haar echter tijdens ons ‘fietstochtje naar de vrijheid’ prees voor haar vriendschap bleek dat het niet geheel onbaatzuchtig was. Ook zij was haar relatie flink zat en ze wilde nu wel eens een knoop doorhakken. Nadat ze dit eenmaal had verteld voelden we ons lotgenoten en we doken giechelend ieder in een eigen kantoortje bij het bureau voor rechtshulp.

Toestanden op je hals halen
Ik kwam enthousiast tevoorschijn en was niet meer te stuiten, maar mijn vriendin was een beetje stil. De moed was haar in de schoenen gezakt, want ze besefte dat een scheiding geen sinecure was. Dat doe je niet zomaar even. Al voor we weer thuis waren was ze van gedachten veranderd, voor haar geen scheiding. Gelukkig bleef zij mij van begin tot eind steunen. Als mensen van tevoren beseffen hoeveel toestanden je op je dak haalt met een scheiding begint niemand eraan. Probleem na probleem komt bovendrijven en keer op keer zet je je schouders er weer onder.  Misschien was bij mij ook wel de moed in de schoenen gezakt als ik alles van tevoren had geweten. Het doorzetten was de moeite waard en ik voel het nog steeds. Zeker als ik die ex van mij weer tegenkom.

Oog van de naald
Mijn vriendin bleef bij haar man en regelmatig stonden de muren bol van de spanningen. Er werd flink wat afgegild naar elkaar, hetgeen niet altijd even comfortabel overkwam op de visite. “The war of the Roses” was er niets bij. Zonder elkaar kon het stel dus niet. Dat bleek toen de man plots naar het ziekenhuis moest en door het oog van de naald ging. Van de schrik was het stel een tijdje heel hecht, hoewel de ruzies af en toe nog flink oplaaiden. “Wass sich liebt dass neckt sich”.
Vechtgenoot

We verloren elkaar uit het oog. Zij reisde met haar gepensioneerde vent de halve wereldbol af. Zo af en toe kwam ik haar nog tegen in de supermarkt als ze weer terug was en dan leek het wel eens of ze spijt had dat ze niet ook gescheiden was. Steevast een hele tirade waaruit bleek wat voor een belangrijke rol haar echtgenoot voor haar speelde. Vorig jaar stond plots zijn overlijdensadvertentie in de krant, in stilte begraven. Eindelijk was ze er vanaf. Mijn vriendin was helemaal in zak en as. Haar steun en toeverlaat, haar geliefde Jaap. Wat moest ze nu zonder hem. Geen verkeerd woord meer over haar vechtgenoot. Zo te horen was het een fantastische man geweest. Vergeten was al de ellende, de eeuwigdurende ruzies. Tja, had Jaap dat geweten, dan waren die ruzies misschien nooit zo fel geweest. Laat het een les zijn voor mensen die zelf ook lid zijn van een ‘vechtvereniging’. Doe eens lief voor of tegen elkaar, wie weet komt er dan ruimte om te ontdekken dat je best wel om elkaar geeft.

Heb jij ook zo’n vechthuwelijk? Daar kun je wat aan doen, door beter te leren communiceren met elkaar. Deal met de spanning in je relatie, want je kunt zo’n spijt hebben als je dit niet doet.

Please follow and like us: