Nooit meer verkering?

mijn man begrijpt me nietOpeens lijk je hem gevonden te hebben, die ware Jacob. Het profiel is goed, de eerste ontmoeting is grandioos, wat wil je nog meer, zou je zo zeggen. Je zoekt je op internet al tijden te pletter naar de ware en (oh schrik) je komt hem tegen, wat doe je dan? Geraldine reageert weer eens verrassend, ook voor zichzelf.

Hoewel het najaar is lijkt het wel of ik aan de voorjaarsschoonmaak ben begonnen. Ik zie de hele wereld even met andere ogen en heb geen idee waar die energie vandaan komt die ik nu heb. Fluitend stort ik me op het huishouden. Nog één nacht alleen en dan komt hij een heel weekend bij me. Ik ben in permanente staat van opwinding en doe van alles om zijn bezoek goed voor te bereiden. Ik doorvors allerlei recepten voor een heerlijk diner, scheur op de fiets naar het volgende dorp om de lekkerste wijn te pakken te krijgen, zelfs het balkon wordt gebezemd. Kortom, aan de voorbereiding kan het niet liggen. Hij kan komen.

Verliefd
Wat eerder dan ik gedacht had staat hij al kwispelstaartend voor de deur. Hij heeft duidelijk net zo’n zin in het weekend als ik heb. Veel zelfbeheersing hebben we niet. Van de voordeur naar de slaapkamer ligt een spoor van kledingstukken en de eerste uren komt er niet veel van bijpraten. Als we weer beneden komen is het eigenlijk te laat om nog uitgebreid te koken. We redden ons wel even met een gevuld stokbroodje uit de vriezer en wat kaas. De wijn is ook lekker zonder het diner dat ik in gedachten had. De wereld bestaat even niet meer voor ons. Verliefd kijken we elkaar in de ogen en met een romantisch achtergrondmuziekje temidden van flakkerende kaarslichtjes kan het allemaal niet meer stuk.

Punt verdiend

Als ik een groeiende belangstelling van zijn kant voel pakken we de fles wijn en de glazen en gaan weer verder met onze hobby in de slaapkamer. De volgende dag worden we een beetje duf wakker door gebrek aan voedsel, slaap en een overvloed aan wijn. Omdat de douche niet echt opfrist besluiten we een flinke strandwandeling te maken. Temidden van andere verliefde stelletjes trotseren we de aanwakkerende herfstwind en leggen een flinke afstand af. Mijn ware Jacob beslist dat we een ‘punt’ hebben verdiend en even later zitten we op de boulevard aan de koffie met een lekkere punt. ’s Avonds staan we samen te koken in de keuken.

Verstokte vrijgezel

Hij vindt aardig zijn weg in de kastjes en weet ook nog eens heerlijke gerechten op tafel te zetten. Een topweekend, zou je zo zeggen. Maar voor het goed en wel zondag is begint er iets aan me te knagen. Het lijkt wel of hij me een beetje in de weg loopt. Zwijgend zitten we zondagochtend naast elkaar aan onze koffie te nippen. Ik heb even helemaal nergens zin in en ik reageer helemaal opgelucht als hij vertelt dat hij wat eerder naar huis moet omdat hij nog wat zaken moet regelen. Als hij de deur uit is laat hij mij opgelucht achter. Blij dat ik weer ‘vrijgezel’ ben, mijn oude geijkte patroon van de laatste jaren. In dit soort gevallen gaat bij mij de radio altijd aan en dan luister ik naar teksten om te kijken of dat me inspireert of een geheime boodschap meegeeft. Dit keer geen: hop on the bus Gus, maar Gerard Cox met een of andere vrolijke Hollandse hit waar ik normaal nooit naar luister, maar nu hoor ik het: ‘Nooit meer verkering… tralala…’

Huilend meisje

Dat bevrijde gevoel van weer vrijgezel zijn duurt niet zo lang. Wat mankeert me eigenlijk, zo vraag ik mezelf een beetje boos en verward af. Ik wil hem een brief mailen, maar halverwege zie ik dat hij online komt. Dan val ik met de deur in huis. “Ik mis je”, met een emoticon van een huilend meisje. Dat gevoel is volgens hem wederzijds. Een uur later herhaalt zich het toneel van afgelopen vrijdag en kan je ons spoor van kledingstukken volgen vanaf de voordeur. Maar dan in zijn huis. En als ik in zijn ogen kijk dan weet ik dat ik over dat ‘nooit meer verkering’ nog even stevig moet nadenken.

 

Herkenbaar? Lees hier meer over Bindingsangst.

 

Please follow and like us: