Nu ff niet

Wie eenmaal los is van een relatie met een verslaafde wil meestal liever niet meer geconfronteerd worden met die problematiek. Geraldine voelt zich gezien haar verleden een ervaringsdeskundige en gaat tegen beter weten opnieuw om met een alcoholist.


“Ik houd geen vrienden meer over”, zo klaagt een van mijn vriendjes ’s avonds laat aan de telefoon. Hij komt zwaar en lijzig over en met dubbele tong. Het is weer eens zover, weet ik, er heeft er weer eens een medelijden met zichzelf. Ik lig al op bed, helemaal op van een week hard werken: even toegeven aan mijn eigen moeheid. Daarom heb ik geen zin in zo’n zwaar gesprek met hem. Dan kan ik de drang niet weerstaan om de hoorn op de haak te leggen en besluit hem in de steek te laten, mijn geduld is even op.

Het begon allemaal zo leuk, een paar jaar geleden. Ik kwam een vage kennis tegen ergens bij een feestje en we hadden elkaar al tijden geleden uit het oog verloren. Op mijn uitnodiging om eens langs te komen liet hij me niet lang wachten. De volgende avond al stond hij op de stoep met een sixpack bier. Voor het geval ik niets in huis had. Tja, hij had tegenwoordig haast geen vrienden meer, zo liet hij weten, dankbaar gebruik makend van mijn gastvrijheid.

We kregen het samen een hele tijd leuk. Altijd gezellig als hij langs kwam en hoe later op de avond, hoe meer lachbuien. Maar steevast eindigde een avondje met hem de volgende morgen met een kater. We begonnen ons af te vragen of onze omgang met elkaar nog leuk zou zijn als er niet gedronken werd. Ook dit probeerden we uit en ook nu lachten we wat af. Een mooie reden om te stoppen met drank, zo zou je zeggen. Toen hij eenmaal zover was bleek hij reuze trots op zichzelf, maar hij hield het precies twee dagen vol, voordat hij weer opnieuw begon met drinken.

Hij bleef in hetzelfde schuitje zitten, het werd van kwaad tot erger. Thuis was er de eenzaamheid en in de kroeg kwam hij alleen mensen tegen die in dezelfde situatie zaten. Daar zaten zijn echte vrienden die hem begrepen, zo liet hij me vaak weten. Uren kon hij met zware of sentimentele gesprekken aan de bar hangen. Maar in steeds minder kroegen was hij welkom, want hij werd meestal onredelijk als hij gedronken had en andere stamgasten zagen hem liever gaan dan komen.
Ik ontgroeide hem in de loop van de tijd. Stond vaak voor een dichte deur als ik hem wilde spreken. Hij lag zijn roes uit te slapen of hij verbleef weer eens in de kroeg. Een keer heb ik hem in die kroeg opgezocht. Hij had al aardig wat geconsumeerd en drukte me haast plat toen hij me zag. “Meid, waar zit je dan,” kreeg ik het verwijt. Ik vertelde hem toen dat het niet meer zo fijn was met hem als hij altijd maar laveloos was. Hij ging teveel op mijn eerste ex lijken waarvan ik na een te lange periode met drankdrama’s was gescheiden. Eigenlijk wilde ik hem alleen nog maar spreken als hij wel nuchter was. Het sloeg blijkbaar niet aan, het lachen was ons vergaan. Als ik hem wilde zien moest ik strak na werktijd bij hem langs, anders was de vogel weer gevlogen. Op de zeldzame momenten dat ik hem tegenkwam hoorde ik steevast dezelfde klacht… Hij had geen vrienden meer, hij vereenzaamde.

Het is moeilijk om vriend te blijven met iemand in zo’n situatie. Heftig drinken vernauwt je bewustzijn. Je wordt steeds egoïstischer, je wereld wordt steeds kleiner en je voelt jezelf niet verantwoordelijk voor wat je doet. Hoever moet het nog gaan voordat er een keerpunt komt, en… Komt dat keerpunt wel? Voor mij is het een schrale troost dat het om een platonische vriendschap gaat en niet om een relatie, zijn leven is niet mijn leven! Hij hield meer van de mannen als het er op aan kwam.

Na dat nachtelijk telefoontje neem ik me voor om hem snel te bellen op een moment dat hij wel aanspreekbaar is, en wel voor rede vatbaar. Overdag, strak na werktijd dus, als hij nog nuchter is. Ik zal hem niet gauw in de steek laten, zoals zovelen al gedaan hebben, maar ik heb gelukkig niet de verantwoordelijkheid voor hem en zijn leven, dat heeft hij zelf. En op de tijden dat bij hem de biertranen over zijn wangen biggelen zal ik er niet meer voor hem zijn. Het heeft geen zin… Tot die tijd zal hij af en toe van me kunnen horen… “nu ff niet!” Op het moment dat ik er aan dacht om hem te bellen kwam ik een andere gezamelijke kennis tegen. Of ik wist dat hij in het ziekenhuis lag… poging tot zelfmoord. Helaas, uiteindelijk bleek hij niet meer te redden.

Ter herinnering aan W. die vlak hierna voor de tweede keer besloot het hier voor gezien te houden. Ik heb hem nooit meer levend gezien.

Tja, een onuitwisbare herinnering. De vraag waarom blijft je lang achtervolgen. Je neemt het jezelf aan de ene kant kwalijk dat je er niet voor hem was op de momenten dat hij je nodig had, maar jezelf kwalijk nemen dat iemand uit het leven stapt… dat is onnodig. Het was zijn beslissing en die van niemand anders. Tot in een volgend leven, want zonder die drank was je echt “mijn beste vriendin”.

Please follow and like us: