Op jacht naar een dildo

Twee miljoen dildo’s per jaar over de toonbank, zo kopte Neerlands populairste krant vrolijk op de voorpagina en ik vermoed dat het een ‘stimulerende’ werking gehad heeft op de losse verkoop van de zaterdag editie. Zo’n onderwerp gaat er goed in. Zou dat hoge verkoopcijfer mede veroorzaakt worden omdat er 2,3 miloen singles zijn in Nederland?


Natuurlijk ontstaat er een hiaat als je even geen vriend hebt, zo ondervond ik onlangs aan den lijve, toen ik mijn laatste liefje aan de kant had geschoven. Ik moest maar even helemaal uit de buurt van de mannen blijven, besloot ik. Maar ja, het vlees is zwak en al snel staken gevoelens de kop op die onbevredigd bleven. Ik ging wat missen, moest ik toegeven.  “Dan koop je toch een dildo”, raadde een van mijn vriendinnen me aan. Ik moest even aan het idee wennen. Hoe schaffen die dikke twee miljoen anderen eigenlijk zo’n ding aan, mijmerde ik. Ik wist zo gauw niemand aan wie ik het kon vragen, zag me al naar de buurvrouw stappen voor dit probleem.

Buurvrouw, wat doet u nu?

Het makkelijkste leek me misschien wel per internet. Aan de hand van plaatjes een nieuw speeltje aanschaffen is natuurlijk een optie. Er kleefde voor mijn gevoel maar 1 bezwaar aan: als de postbode het pakje nu eens bij de buren afgeeft, wat moet de buurman er dan wel van denken? Ik zie hem al vragend: “Buurvrouw, wat doet u nu?”
Die goeierd had al eens eerder zijn vriendendiensten aangeboden voor het geval ik eens ‘omhoog’ zou zitten. Maar na een snelle peiling bleek dat de buurvrouw minder sociaal dacht over het op die manier uitlenen van haar echtgenoot. Bovendien wilde ik met die bestelling het risico niet lopen dat hij toch de indruk kreeg dat ik zwaar tekort kwam.

Begeerlijke handel

Kort daarop ging ik met een lotgenote naar de stad en trof in een achteraf steegje een winkel die zich duidelijk gericht had op het actieve nachtleven. Tussen de pornovideo’s en vrolijk geïllustreerde tijdschriften zagen we vanuit een ooghoek de begeerlijke handel in alle stijfheid uitgestald staan, maar we durfden niet naar binnen. We konden onszelf niet plaatsen tussen de mannen die zich met lange regenjassen en glimoogjes stonden te verlekkeren tussen al dat speelgoed. Niet op ons gemak liepen we snel door.

Genotsartikelen

De eerstvolgende gelegenheid deed zich voor toen ik ging stappen in Leiden met een van mijn homovriendjes. Onder de vraag: ”Ben je al eens in een echte seksshop geweest”, trok hij me naar binnen. Het zaakje was min of meer door bouwschotten afgesloten van de openbare weg. Er was verder niemand te bekennen, behalve iemand met een stofdoek achter de kassa. Ik kon op mijn gemak kijken en aanraken. Uitproberen was er niet bij helaas, en ruilen evenmin. Bovendien kreeg ik nu op een ontspannen wijze wat voorlichting over de uitgestalde genotsartikelen. Ik besliste die avond tot een aankoop en wist zeker dat ik er geen spijt van zou krijgen. Maar hoe moest ik het nu in de praktijk uitproberen.

Wennen aan Rubberen Robbie

Die avond installeerde ik mijzelf lekker in de slaapkamer met de bedoeling het een en ander te gaan ervaren. Maar wat ik ook deed, ik kwam nog niet echt… in de stemming. Elkaar beter leren kennen blijkbaar, een beetje als wennen aan een nieuwe relatie. Al na vijf minuten lag hij weer in de doos, tenminste, de doos waarin hij zat toen ik hem kocht. Helaas geen resultaten. Ik wachtte tot ik eens een keertje vanzelf in de stemming zou komen, en inderdaad, toen boterde het al veel beter tussen mij en Rubberen Robby. Ik wist me er zelfs van te overtuigen dat dit meer voordelen had dan seksen met een echte man. Het snurkt niet, ligt niet op jouw helft, trekt het dekbed niet naar zich toe, je hoeft niet te faken om te laten geloven dat hij zijn best heeft gedaan en maakt geen grote plakkerige natte plekken. Uiteindelijk was ik toch vrij tevreden over m’n aanschaf en hield mezelf voor dat ik het zo nog wel maanden vol kon houden.

Opblaaspop

Ondanks mijn prima hulpmiddel had ik al snel toch weer een date. Onder het vrijen vroeg hij mij of ik het wel eens met zijn drieën deed. Hij had hier wel leuke fantasieën over, zo vertrouwde hij mij toe. Ik wees naar mijn trouwe vriend die op het nachtkastje stond te pronken, maar zo bedoelde mijn nieuwe vlam het niet. Hij pakte het hem nog niet eerder opgevallen voorwerp op en bekeek het met een minachtende blik. Wat heb je nu aan zo’n plastic ding, zo siste hij verontwaardigd. Ik ga toch ook niet met een opblaaspop naast je liggen! Hij was meteen uit zijn ritme en kwam niet meer in de stemming. Een ongekende vorm van jaloezie op iets wat klaarblijkelijk geen last had van stemmingen.

Op het nachtkastje
Tegenwoordig pak ik het anders aan. Voor het geval van daten zet ik gewoon mijn Oraal Electroclit op het nachtkastje. Geen haan die ernaar kraait, want de Don Juan in kwestie denkt meteen dat ik dat ding daar heb staan voor hele andere redenen. En in geval van nood kan ik er altijd nog naar grijpen. Ik ben benieuwd naar de verkoopcijfers van elektrische tandenborstels bij singles en nog meer naar het aantal verwisselbare speciale genotskoppen wat erbij wordt verkocht. Vermoedelijk kom ik daar niet zo makkelijk achter, want daar berichten populaire kranten helaas nooit over.

 

Please follow and like us: