Seksverslaving

Even op je mobieltje kijken op zoek naar iets nieuws in een verloren moment levert bij tijd en wijle verrassend nieuws op: “Liefde kan net zo verslavend werken als cocaïne”, zo wordt deze week door een Engelse arts beweerd. “Bij verliefdheid wordt dopamine, een verslavend goedje aangemaakt. Dat zorgt ervoor dat je er steeds meer van wilt.”

De lichtste vorm van dementie
Aha, dat verklaart het een en ander. Ik heb wel eens mensen gekend die volkomen ontoerekeningsvatbaar waren na een eerste ontmoeting. Verliefdheid is de lichtste vorm van dementie… kun je wel zeggen. En nu weet ik waardoor dat komt. Nog helemaal onder de dopamine weet ik nu. Ze kunnen zich na een paar dagen ‘verkering’ niet meer voorstellen hoe ze ooit zonder die ander geleefd hebben. Alle voornemens en principes die ze voor die tijd hadden, nooit meer samenwonen, nooit meer trouwen, of andere belangrijke dingen… Opeens is het vergeten. Alles wordt opzij gezet voor die nieuwe verslavende liefde. Leg dat maar eens uit aan al die mensen tegen wie je eerder die principes uit de doeken hebt gedaan. Ben je verliefd, dan ben je gauw verloren, zo zong Louis Davids al. Is er eigenlijk wel iets nieuws onder de zon? Volgens mij is het een kwestie van herontdekken en wordt iedere 1,5 eeuw weer iets nieuws uitgevonden dat al bestond.

Dopamine overheerst alles
Eerlijk gezegd moet ik toegeven dat het met mij al net zo gesteld is. Tot op het extreme af ben ik af en toe beïnvloed door een dopamineshot. Ik heb van die periodes, dan is niks veilig voor me. Ik snak dan naar dat beetje liefde en kan er geen genoeg van krijgen. Sluip ’s nachts de deur uit op zoek naar die aai over mijn bol. Kom ik dan na nachtelijk overwerk de volgende morgen thuis, helemaal voldaan zou je zo zeggen. Maar juist dan moet ik nog uitkijken dat ik geen onschuldige postbode door de brievenbus naar binnen trek of bij de buurman een kopje suiker ga lenen. Dat verslavende goedje, die dopamine overheerst alles. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Rubberen Robbie moet er dan ook nog eens aan geloven en als ik niet uitkijk dan moet ik de avond daarna weer op pad voor een schaamteloze vrijpartij. Bovendien zijn mijn chats met mannen op zo’n moment absoluut voor boven de 18. Op het ranzige af. Het maakt me een beetje onrustig eigenlijk. Op die momenten vraag ik me af of het nooit over gaat, die seksverslaving.

Dopamineklier
Meestal duurt het een week of zo en dan is het plots afgelopen. En dan niet zo’n beetje, maar echt helemaal. Ben even echt nergens voor in de stemming te krijgen. De postbode, die bijna onzichtbaar over het tuinpad  sluipt om snel die brief in de gleuf te laten verdwijnen wordt niet opgemerkt. Een uitnodiging voor een gezellig avondje bij de buurman sla ik lusteloos af, vroeg naar bed met een deken tot op de kin opgetrokken. Tot op het frigide af. Ik kan dan niet begrijpen wat me bezield heeft. Blijkbaar heb ik last van een onregelmatige maar sterk werkende dopamineklier. Wat er ook gebeurt, in welke stemming ik ook ben…het gaat altijd vanzelf weer over. En daar kwamen die Engelse arts afgelopen week ook weer eens een keertje achter.

ps: ik kreeg een tip… kan ook veroorzaakt worden door volle maan. Heb jij daar ook last van?

overigens hoef je er niet altijd de deur voor uit op zoek naar een spannend avontuur…

 

Please follow and like us: