Sliploze kontjes in kantoorpakjes

ontbijt’Zou jij een relatie met een collega beginnen?’, stond pas als vraag in een Love poll. Tricky business vaak. Zoiets is natuurlijk oppassen geblazen want als het misgaat kost het je misschien je baan. Zeker als je met je vingers niet af kan blijven van een ondergeschikte. Zeker niet met die METOO discussie van tegenwoordig. Maar ja…in dit geval kan Geraldine het weer niet laten.

Sommige mannen laten zich makkelijk versieren, voor anderen moet je vreselijk veel moeite doen. Bij die laatste categorie komt bij mij het jachtinstinct naar boven borrelen. En ja hoor, daar tref ik er weer eentje: een nieuwe collega die door mij moet worden ingewerkt. Alles aan hem bevalt me al vanaf het eerste contact en er schiet me een ondeugende gedachte te binnen, met hem zou ik wel eens een beschuitje willen eten. Een uitdaging, want de liefde komt duidelijk van één kant, de mijne. Subtiel moet ik het aanpakken, zo neem ik me voor en slinks pak ik het aan. Ik maakt ons vak interessant, geef hem de leukste opdrachten. Hij voert ze heel enthousiast uit. Tijdens mijn werk kan ik de krenten uit de pap vissen en ik besluit die krenten met hem te delen.

Te gretig?
Een uitnodiging voor een tochtje op zee, de jaarlijks terugkerende zakenparty’s, prachtige presentaties en feestavonden. “Bij zulke gewichtige zaken vertegenwoordig je het bedrijf met zijn tweeën”, zo verzeker ik hem schaamteloos. We ondernemen steeds vaker samen dit soort dingen. De frequentie van het aantal contacten verstevigt onze band en ik krijg na een tijdje het gevoel dat ik de persoonlijke banden kan gaan aanhalen. Hij bevestigt dit enigzins door bij besprekingen van zijn  werk subtiel mij aan te raken, een hand op mijn schouder, in mijn nek… het gaat goed.

Maar misschien ben ik toch wat te gretig, te snel. Zodra ik iets van mijn gevoelens loslaat op hem reageert hij zwaar geshockeerd en als door een wesp gestoken. Op het moment dat we na weer zo’n gaaf evenement naar huis fietsen vertel ik ‘m dat ik verliefd op hem dreig te worden. Hij blijft achter, happend naar frisse lucht. “Ik weet niet wat te zeggen”, zo antwoordt hij mij even later, als we heerlijk relaxed bij een horecagelegenheid genieten van de zonsondergang en uitzicht op het strand. Ik ga twijfelen. Heb ik hem overvallen? Had ik hem de ontdekking moeten laten doen? “Spreken is zilver, zwijgen is goud”, schiet het door me heen, ik kan me wel voor mijn kop slaan. Toch blijkt hij in tweede instantie wel gecharmeerd van het idee, dat iemand iets in hem ziet. Weer helemaal bijgekomen van de schrik volgt van zijn kant een uitnodiging voor een romantisch diner in een sfeervol studentencafé. Echter, na afloop belanden we toch nog keurig ieder in ons eigen huis en bed.

Vrouwelijk wapenarsenaal

Daarom besluit ik mijn arsenaal vrouwelijke wapens maar eens op te poetsen. Zo’n man is toch niet van steen. En dan schiet me dat gebreide mantelpakje te binnen. Zo’n pakje, waarbij je precies kunt zien wat er onder zit, compleet met een net iets te ver doorlopende split. Ik maakte het geheel af met naaldhakken, die zonder wapenvergunning eigenlijk niet gedragen mochten worden.
Bij de eerstvolgende gelegenheid in zijn gezelschap steek ik me ongegeneerd in deze kledij en hij kan wel zien wat ik er onder aan heb… Niets dus. Voor de grap heeft hij er wel eens op gezinspeeld dat hij het een geil gezicht vond als een vrouw sliploos liep. Aan zijn verlegen lachje en af en toe afdwalende blik kan ik merken dat het succes heeft. Toch kan ik niet nalaten het er nog iets dieper in te wrijven. Voor het geval hij denkt dat ik misschien per ongeluk iets ben vergeten of zo. “Speciaal voor jou, vind je dat niet spannend?,” fluisterde ik verleidelijk in zijn oor. Er is op dat moment nog maar weinig subtiels aan mijn aanpak. En met succes, want geloof me, het beoogde beschuitje smaakt me de volgende ochtend opperbest.

Helemaal verlekkerd

Helaas kreeg ik het lid op de neus. Niet zijn lid hoor, maar het figuurlijke. Nu hij eenmaal over de streep was getrokken is het zijn beurt. Ook hij valt daarna voor een collega. En dan nog wel op mijn leidinggevende! Als in het voorbij gaan mijn oog op haar kont valt merk ik het: Zij loopt in een net even iets te strakke rok en is duidelijk sliploos. Hij kijkt op zijn beurt helemaal verlekkerd haar kant op. Ach ja, gelukkig zit het bij mij niet zo diep, die liefde op het werk. En ik ben er al gauw over heen.
En mijn twee collega’s? Die verhuizen al vrij snel, trekken bij elkaar in. Tegenwoordig brengt zij haar dagen door achter de kinderwagen en het aanrecht en hij zet zijn carrière in een geheel andere branche voort. En ik draag tegenwoordig gewoon weer een slipje onder mijn kantoorpakjes. En uitleven doe ik me wel op de datingsites.

 

Please follow and like us: